fleurvandenbroek, 22 juni 2011
Nederland Helmond 20°

Toubabodou

Toubabodou, het land van de blanken. Daar zit ik dan, op de bank met mijn laptop op schoot, onder het genot van een kopje thee want Brrrrr... wat is het koud en nat buiten!
Even over de cultuurschok, die had ik niet toen ik in Gambia aankwam, nu ik terug ben heb ik 'm wel. Met mijn hoofd nog ergens boven de Sahara probeer ik me te focussen op mijn tentamens. Dat wil niet echt lukken.

Ik zal eerst even iets vertellen over de laatste dagen. Drie dagen lang zijn we bezig geweest met spullen uitdelen en afscheid nemen. Een kratje naar het ziekenhuis, een tas met kleding voor de dames van Kairoh Garden en pennen, stickers en een bal voor de school in Madiana. Uitdelen blijft leuk. Nadat we onze telefoon doorzochten op namen die we misschien nog vergeten waren, deden we het de laatste middag wat rustiger aan. Proberen om nog een beetje bruiner te worden, wat er niet echt in zat. 's Avonds gingen we met Balla en Kebba uit eten. Dit was erg gezellig. Grappig dat Kebba uit de ruime keus aan gerechten toch Chicken Yassa met rijst nam, iets wat zij regelmatig eten. De mannen eten elke dag rijst, maar Kebba vermeldde dat rijst echt een goede voedingsbron is en dat een mens eigenlijk geen dag zonder rijst zou kunnen. We zouden ons avontuur afsluiten met een kampvuur, maar om 23.00 uur was het nog steeds bloedheet dus besloten we dat maar niet te doen. Een aantal groepsfoto's met onze Gambiaanse vrienden en toen was het al tijd om richting het vliegveld te vertrekken.
Ik weet nog dat we de jongens van GFA wegbrachten, die rit naar het vliegveld was geweldig. WAKA WAKA en The time of my life meezingend, reden we met alarmlichten aan naar Banjul Airport en toen hoopte ik dat wij dat ook zouden doen als we teruggingen. Helaas, Alhagie begon even over praktische zaken zoals het knipperende lichtje van de lege brandstoftank, terwijl we net getankt hadden. Tijdens het afscheid besefte ik geloof ik nog niet dat we nu ECHT terug naar huis gingen. Ons avontuur, ineens voorbij. Wat een rare gedachte. Even nog paniek omdat ik mijn paspoort kwijt was, maar de meneer van de incheckbalie kwam er al mee op me af gerend. Gelukkig maar...

En toen waren we door douane. Een ontzettend lange terugvlucht stond op ons te wachten. We zouden in totaal 11 uur onderweg zijn. Gelukkig viel ook dit reuze mee. In tegenstelling tot Wendy zat ik de eerste vlucht tot Casablanca wat minder comfortabel. Het wachten in Marokko ging snel en met een dutje was de tijd zo voorbij. De laatste vlucht was heerlijk, maar wel koud. We hadden allebei drie stoelen voor onszelf. Wat een luxe!

Toen we eenmaal geland waren kreeg ik het benauwd van de zenuwen. Na zo'n lange tijd zou ik iedereen weer zien en afscheid van Wendy moeten nemen. We fristen ons gauw op in de wc en het duurde niet lang voor de koffers er waren. Ik haalde snel een mevrouw in met overvolle wagen en kinderen om zich heen, zodat ik mijn wagentje door de schuifdeuren van de gate kon duwen. Felien en Peggy kwamen meteen op me af en ik kon mijn tranen niet binnenhouden. Wat was dit een geweldig moment. Ook Stijn, papa en mama kregen dikke knuffels en kussen.Wat was het heerlijk om iedereen weer om me heen te hebben. Na vijf minuten werd ook nog even een spandoek tevoorschijn getoverd. "Welkom thuis!", en dat voelde ik me ook. 's Avonds kreeg ik en hoop bezoek wat erg gezellig was, maar ik was ook kapot. De nachten die ik overgeslagen had eisten hun tol en voor het eerst in 5 maanden kroop ik in mijn eigen bedje.

Nu, bijna een week later, moet ik nog steeds ontzettend wennen. Ik had Wendy aan de telefoon en we hadden het over dat gekke gevoel. Met mijn hoofd ben ik nog niet hier. Het is niet dat ik me niet fijn voel, maar ik ben hier in een soort gat gevallen. Elke dag was ik daar bezig, school of leuke dingen. Hier moet ik leren voor mijn tentamens. Ik zit thuis, het normale leven is weer begonnen. En dan die grijze lucht!

Ik ben me bewuster geworden van het leven dat ik hier leidt. De dingen die voor mij zo vanzelfsprekend zijn. Maar die dingen, maken die je echt gelukkiger? Ik denk het niet. Het gaat om de mensen om je heen. Gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen hier in Nederland. En toch zal ik de cultuur, de sfeer en de geweldige vriendschappen die we hebben opgedaan in Gambia nog lang gaan missen.

Een ding is zeker: Gambia is in alle opzichten zoals ze het noemen de 'Smiling coast of Africa'!

Als ik terug kijk heb ik nergens spijt van en niemand neemt me deze ervaring meer af. Daar mag ik best een beetje trots op zijn!

Veel liefs,

Fleur



ps. van mijn lieve vrienden krijg ik al deze foto's en verhalen in een boek gebundeld. Lief he?

Naar Fleur in Gambia bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl